Twijfel je over aanmelden voor de Landelijke Contactdag (LCD) omdat je niet goed kunt lopen en je in een dierentuin te ver moet lopen? Daar hebben we iets op verzonnen!
Ik was 22 toen ik in een rolstoel belandde. Toen duidelijk werd dat hij een blijvertje was, heb ik hem vanaf dag één omarmd. Ik zie hem als een vriend: hij neemt me mee naar buiten en zorgt dat ik zelfstandig ben. Hij faciliteert mijn vrijwilligerswerk voor de VAH en helpt me tijdens een dagje uit. Met de kruk die ook een blijvertje bleek, had ik meer moeite. Het is een onhandig ding en dat irriteerde. Toch is hij onmisbaar als ik de deur uitga en dus pakte ik hem er toch gewoon bij. Maar er was 1 hulpmiddel waarvan ik lang zei: “Over mijn lijk dat ik daarin ga zitten, ik blijf wel thuis!”. Een scootmobiel. Je gaat als twintiger toch zeker niet op zo’n oudemensending rondrijden?
Tot iemand me overhaalde het gewoon eens te proberen. Als het niets zou zijn, kon hij altijd weer terug. Degene die hem kwam afleveren, zei “We gaan even een rondje door de buurt doen, dan kan ik je wat dingen leren”. Nog geen vijf minuten onderweg riep ik “Ooooh, dit had ik jaren eerder moeten doen!”. De vrijheid die de scootmobiel me gaf, was een openbaring. Het gemak waarmee ik boodschappen kon doen (zittend de winkel door in plaats van worstelen met een winkelwagentje en een protesterende heup), even naar de brievenbus, een rondje ‘wandelen’ met een vriendin of gewoon een stukje toeren omdat het lekker weer is. Ik ben inmiddels ruim 14.000 kilometer verder en heb van bijna elke kilometer genoten. En hoewel ik ook met de auto en rolstoel weg kan, voel ik me opgesloten in huis als mijn scootmobiel een paar dagen weg is voor onderhoud.
Ik heb maar één woord voor mijn eerdere houding ten opzichte van het gebruiken van een scootmobiel: stronteigenwijs. Ik heb mezelf jaren opgesloten in huis en energie verspild aan dingen doen die eigenlijk te zwaar waren. Om wat? Omdat ik niet gezien wilde worden op zo’n ding? Ja, mensen kijken wat vaker naar me, zoals ze dat ook doen als ik met de rolstoel op pad ben. Geeft niets. Ik lach gewoon vriendelijk, zeg gedag en krijg vrijwel altijd een zelfde reactie terug. Een positief contactmomentje met een wildvreemde, kunnen we daar niet allemaal wat meer van gebruiken? En is iemand negatief? Dan zegt dat vooral iets over die persoon en niets over mij.
Misschien denk je nu ‘Leuk voor je Renske, maar waar gaat dit heen?!’.
Al sinds de VAH contactbijeenkomsten organiseert, krijgen we bij de evaluatie opmerkingen over de toegankelijkheid. Of het nou was in een ziekenhuis, in een congrescentrum met een parkeerplaats naast de deur of zoals nu in een dierentuin: er zijn altijd opmerkingen dat het te ver lopen is. Begrijpelijk want als je een heupafwijking hebt, kan lopen een hele uitdaging zijn. En toch…
De missie van de VAH zoals die op de website staat, is: “De VAH wil mensen die te maken krijgen met een afwijkende heupontwikkeling ondersteunen bij alles wat komt kijken bij hun heupafwijking en ze daarbij zo goed mogelijk faciliteren om ondanks hun heupafwijking het ‘maximaal mogelijke’ uit het leven te halen.”. Mooie woorden, maar wel een beetje tegenstrijdig met het kiezen voor een locatie waar je ver(der) moet lopen. Of…?
We zoeken de locaties natuurlijk niet uit op een langere loopafstand. Sterker nog: ons lijstje locaties voor de LCD is de laatste jaren flink gekrompen juist door een naar onze mening te lange loopafstand bij verschillende parken. Maar we zoeken ook een locatie waar voor alle generaties binnen ons ledenbestand iets te beleven is en dat vinden we bij dierentuinen. Én we vinden dat ondersteunen ook betekent dat we je juist aanmoedigen om uit te zoeken hoe je je grenzen kunt verleggen binnen je eigen mogelijkheden.
Alle locaties waar we de afgelopen jaren zijn geweest, hebben rolstoelen voor bezoekers, maar we zien maar zelden dat iemand daar ook echt gebruik van maakt. En dat is jammer want ze zijn er juist om de bezoekers die niet zo makkelijk lopen te helpen. Je hoeft niet volledig verlamd te zijn om een rolstoel te gebruiken. Of hem elke dag nodig te hebben. Een rolstoel kun je ook selectief gebruiken.
En dus willen we je uitdagen!
Op het aanmeldformulier voor de LCD kun je aangeven of je een rolstoel wil lenen. De VAH betaalt de kosten dus het enige dat jij hoeft te doen, is in die stoel plaats te nemen en je door het park te laten rijden (en hem aan het eind van de dag weer netjes in te leveren). We hebben op dit moment nog geen duidelijk beeld wat voor type rolstoelen het zijn dus we raden je wel aan om iemand mee te nemen die kan duwen. Bovendien: als je er geen ervaring mee hebt, is het best zwaar om een rolstoel te rijden. Heb je problemen met zitten? Overweeg dan om een kussen mee te nemen zodat je lekkerder zit.
Doe niet zoals ik deed met die scootmobiel, maar ga eens kijken of je het jezelf wat makkelijker kunt maken. Gun het jezelf om te ervaren hoeveel energie je overhoudt als je een hulpmiddel gebruikt in plaats van te forceren. Dat je niet de volgende dag helemaal kapot met pijn op de bank hangt. De LCD is de uitgelezen plek om dit te proberen. Niemand zal vragen ‘goh, waarom zit jij in een rolstoel?’. Niemand zal het vreemd vinden als je aankomt in een rolstoel om vervolgens in de zaal gewoon te lopen. Zoals ook niemand je zal aanstaren omdat je misschien niet ‘gewoon’ loopt, maar mank of waggelend.
Ik ben er die dag in ieder geval bij. Met mijn rolstoel, mijn kruk en mijn waggelloopje. Zie ik je daar? Als je lid bent van de VAH krijg je automatisch een uitnodiging met daarin informatie hoe je je kunt aanmelden.
Goed om te weten
Naast een ernstige vorm van heupdysplasie heb ik nog een aandoening die voor beperkingen zorgt. Dit heeft ook meegespeeld bij het al op jonge leeftijd een rolstoel nodig hebben. Meestal gaat het niet zo als je heupdysplasie hebt.
Dit artikel is geschreven door Renske Pereboom en eerder verschenen in Heupge(w)richt 114.
